Izložba “Identiteti izvan granica” u Galeriji DOTS
Razgovor kustoskinje Benedete Karpi De Rezmini i umetnice Silvije Đambrone
Postoje izložbe koje se gledaju – i one koje vas nateraju da preispitate jezik kojim svakodnevno opisujemo bliskost, ljubav, “normalno”. Izložba “Identiteti izvan granica” ide upravo tim drugim putem, a jedan od najzanimljivijih trenutaka njenog pratećeg programa biće razgovor kustoskinje Benedete Karpi De Rezmini i umetnice Silvije Đambrone, u utorak, 24. februara od 18 časova, u Galeriji DOTS.
Izložba je otvorena do 7. marta 2026., a radovi koji je čine deo su kolekcije Farnezina. U okviru događaja, publika će imati priliku da pogleda i video-rad “Domestication” (15’), koji na direktan, ali promišljen način ilustruje i razotkriva kako se potčinjavanje žena često “pakuje” u kulturne modele tela, norme ponašanja i manipulaciju maštom – do tačke u kojoj se opresija može sakriti iza društveno prihvaćenog jezika ljubavi i nežnosti. U tom pomeranju fokusa leži najveća snaga rada: podseća nas koliko je lako nasilje učiniti nevidljivim – i koliko je teško prepoznati ga kada je normalizovano.
Silvija Đambrone, čija praksa obuhvata performans, instalaciju, skulpturu, video i zvuk, dosledno istražuje politike tela i načine na koje moć prodire u svakodnevicu i oblikuje odnose. Razgovor će otvoriti njen opus kroz ključne radove i serije, uz poseban fokus na performanse i video-projekte: Domestication, Teatro Anatomico, Perché poi sarà troppo tardi, Traum, Nobody’s Room i Sotto Tiro. Kroz njih Đambrone mapira vidljive i nevidljive tragove nasilja, procese subjektivacije i mehanizme njihove normalizacije – ono što ostaje “u telu” čak i kada se o tome ne govori.
U okviru izložbe, njen rad je predstavljen u konceptualnoj celini “Koreni otpora”, gde telo i jezik postaju sredstva emancipacije, ulazeći u dijalog sa nasleđem italijanske ženske avangarde. Upravo taj most između istorijskih linija otpora i savremenih, suptilnijih pritisaka biće važan okvir razgovora: kako se ideje menjaju kroz vreme, i kako danas prepoznajemo njihove oblike u svetu koji često voli da nasilje nazove “brigom”, a kontrolu “ljubavlju”.
Silvija Đambrone (1981, Agrigento, Sicilija) živi i radi između Rima i Londona. Diplomirala je 2006. na Accademia di Belle Arti u Rimu, sarađuje sa Richard Saltoun Gallery (London), Studio Stefania Miscetti (Rim) i Prometeo Gallery (Milano), dobitnica je VAF Prize (2019), kao i međunarodnih nagrada za kratki film, uključujući Tokyo Film Award – Best Short Film i Best Experimental Short Award u Los Anđelesu (2022). Njeni radovi prikazivani su u institucijama širom sveta, od Rima i Pariza do Njujorka i Tokija.
Photo credit: Marijana Janković, Modestas Endriuška
